நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள்

வரலாறு என்ன சொல்கிறது?

8th Sep 2021 04:12 AM |  கோதை ஜோதிலட்சுமி

ADVERTISEMENT

 வானளாவிய கோபுரங்களுடன் கூடிய பிரும்மாண்ட ஆலயங்கள் தமிழகத்தின் தனித்த அடையாளம். கோயில்கள், கலை, அறிவியல், நிர்வாகம், சமூகக் கட்டமைப்பு இவற்றின் நேர்த்தியான நிலையை எடுத்துக் காட்டுவதோடு, தமிழரின் கலாசார பண்பாட்டு முறைகளையும் பறைசாற்றும் பொக்கிஷங்களாகத் திகழ்கின்றன. நம் முன்னோர் வாழ்ந்த முறைமையின் சிறப்பை விளக்கும் சிறந்த வரலாற்று ஆவணங்களாகவும் திகழ்கின்றன.
 இத்தகைய கோயில்கள், தொன்று தொட்டு ஆன்மிகத்தின் அடிப்படைத் தளமாகவும் இருந்து வந்திருக்கின்றன. சமுதாயத்தை ஓர் அமைப்பின் கீழ் ஒன்றுபடுத்துவதற்கான வழிமுறையும் கோயில்களின் தனிச்சிறப்பு.
 செல்வ வளத்தோடு, வாழ்வியலுக்கான வழிகாட்டியாகவும், அறிவுச் செல்வத்தின் காப்பகமாகவும் உயர்ந்து நிற்கும் கோயில்கள், காலந்தோறும் அரசியல் சுழலில் அகப்பட்டுக் கொள்வதும் தவிர்க்க இயலாததாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது.
 ஒரு சமூகத்தினை அடிமைப்படுத்த வேண்டுமெனில் அச்சமூகத்தின் நம்பிக்கைகளை, அடிப்படைகளை உடைத்தெறிய வேண்டும். ஒருவேளை ஒரு சமூகத்தின் ஆதரவைப் பெறவேண்டுமென்ற முடிவுக்கு வந்தாலும் அச்சமூகத்தின் நம்பிக்கைகளுக்கு ஆதரவளித்து அதனைக் கொண்டாட வேண்டும். இரண்டு காரணங்களுக்கும் முதல் இலக்கு கோயில்களே.
 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பல்வேறு அரசியல் தாக்குதல்கள், சமயப் பூசல்களுக்குப் பின்னரும் ஆலயங்கள் இன்றும் உயர்ந்து நிற்பதற்குக் காரணம், அவற்றின் சமரசத்திற்கு உட்படாத விதிகளும் தொடர்ந்து அவற்றைப் பின்பற்றும் மக்களின் அர்ப்பணிப்பு உணர்வுமே.
 அந்த நாளில் சமூகத்தை ஒன்றிணைக்கவும், தேசத்தின் நன்மை கருதியும் மன்னர்கள் கோயில்களை எழுப்பியிருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒருபோதும் கோயிலைக் கட்டிய மன்னர்களோ அவர்களின் அரசோ கோயிலை நிர்வகித்ததில்லை. அது "மக்களால் மக்களுக்காக' எனும் அடிப்படையில் இயங்கி வந்திருக்கிறது.கோயில்களின் வரலாற்றில் தமிழகத்தின் வரலாறு பொதிந்திருக்கிறது; தமிழரின் நாகரிகமும், அறிவியலும் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன.
 இன்றைய தலைமுறை, நவீன அறிவியலை நோக்கி தன் கவனத்தைத் திருப்பி இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் நம் மூதாதையரின் அறிவியல் யாதென்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கான அவசியமும் ஏற்பட்டிருக்கின்றது.
 வரலாறு என்பது கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள் இவற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள செய்திகளை முதன்மை ஆதாரங்களாகக் கொண்டு எழுதப்படுகிறது. தமிழகத்தைப் பொருத்தவரை கல்வெட்டுகளும், செப்பேடுகளும் கோயில்களில் இருந்தே பெருமளவில் கிடைக்கின்றன.
 சமுதாயத்தின் மையமாகக் கோயில்கள் அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டிருந்ததென்றால் அவற்றில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் இருப்பின் சாத்தியமாகி இருக்குமா? கல்வெட்டு ஆதாரங்களை உற்று நோக்கினால் சமத்துவம் கோயில்களில் பேணப்பட்டதையும் இன்னாருக்கு இன்ன பொறுப்பு என்ற விதிமுறை பின்பற்றப்பட்டிருந்ததையும் அறிய முடியும்.
 எல்லா சமூகத்தவரும் கோயிலில் பங்களிப்பு செய்துள்ளனர். கோயில்களின் அமைப்புக்கு ஏற்ப பல சமூகத்தவர்களும் வம்சாவளியாக பூஜைக்கான பொறுப்பினை ஏற்று செயல்படுகின்றனர்.
 பிராமணர்களுக்கானதாக கோயில் இருந்ததா? இல்லை. பிராமணர்கள் கோயிலில் உரிமை உடையவர்களாக இருக்கவில்லை. குறிப்பாக பூஜை செய்யும் உரிமை பிராமணர்கள் அனைவருக்கும் வழங்கப்பட்டிருக்கவில்லை. ஈராயிரம் ஆண்டு வரலாற்றில் இந்த உண்மை மாறாமல் இன்று வரை இருந்து வருகிறது.
 ஆகமங்கள் இருபத்தெட்டு வகை. ஓர் ஆலயம் இவற்றுள் ஏதேனும் ஓர் ஆகம முறையைப் பின்பற்றியே அமைக்கப்படுவது மரபு. மக்கள் மேன்மையோடு வாழ இறைவனே ஆகமமாக இருக்கிறார். மாணிக்கவாசகர், "ஆகமம் ஆகி நின்று அண்ணிப்பான் தாள் வாழ்க' என்றே பாடிப்பரவுகிறார்.
 அத்தகைய வடிவத்தை உயிர்ப்போடு வைத்திருப்பதற்காக இறை தன் ஆற்றலின் வடிவங்களாக ஐந்து ரிஷிகளை உருவாக்கி அவர்களும் அவர் தம் சந்ததியினரும் எந்நாளும் வழிவழியாக ஆகமங்களைக் காக்க வேண்டும், ஆலயங்களில் நித்ய பூஜைகள் நிகழ்வதற்கான பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும் என்று பணித்திருக்கிறார் என்கின்றன ஆகம நியதிகள்.
 இந்தப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் இறைவனின் அடியவர்களாக இருந்து செயல்பட வேண்டியது கடமை. இது மரபுரிமையாக தரப்பட்டிருக்கிறது. போரோ, பூசலோ, பஞ்சமோ, பட்டினியோ இறை ஆராதனம் இவர்கள் கடமை. இந்த வம்சாவளியில் வந்தவர்கள் தவிர வேறெவருக்கும் - அவர் நான்மறை வித்தகராக விளங்கினாலும் கூட - அதற்கான உரிமை இல்லை.
 ஆகமம் என்பதோர் அறிவியல். அறிவியல் கற்றவர்கள் அனைவரும் அறிவியலாளர்கள் ஆகிவிட முடியாதது போல பூஜை முறைகள் தெரியும் என்பதால் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுவிட முடியாது. அந்தத் துறைக்கு உரிய ஞானம் அவசியம். விண்வெளி வீரராக வேண்டும் என்று விரும்பினால் மட்டும் போதாது. அதற்கான கல்வி கிடைத்தாலும் தகுதி வந்துவிடாது. அனைத்து நிலை கல்வியும் உள்ள ஒருவருக்கும் உடல் மன சோதனைகள் உண்டு. விண்வெளியில் இருக்கும் தட்பவெப்பம், அழுத்தம், ஈர்ப்புவிசை மாற்றம் போன்றவற்றை எதிர்கொள்வதற்கான தகுதி அவசியம்.
 அதுபோலவே ஆற்றல் மையமான கருவறையில் நின்று பூஜைகள் செய்வதற்கான தகுதியை தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கை முறைகளின் கட்டுப்பாடுகள் மூலம் பெற்றிருத்தலும் அவசியம். அதற்கான வாழ்வியல் முறையை உணவுப்பழக்கம் முதல் உடை, உறக்கம் என்று எல்லா நிலைகளிலும் தொன்று தொட்டு தங்கள் வாழ்க்கை முறையாக்கிக் கொண்டு ஒரு குழுவினர் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு மட்டுமே இந்தப் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.
 அவர்களே சிவாச்சாரியார், பட்டாச்சார்யார், குருக்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர். இத்தகைய நடைமுறைகள் மாற்றத்தக்கவை அல்ல. ஏனெனில் சூரிய சந்திரர்கள் உள்ளளவும் இந்த முறையைப் பின்பற்றவேண்டியது என்று கோயில் கல்வெட்டுகள் இறைவனின் ஆணையை நினைவூட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.
 ஐக்கிய நாடுகள் சபை, புராதன அடையாளங்கள் ஒட்டுமொத்த மனித இனத்தின் பெருமை என்று சொல்லி அவற்றைக் காப்பாற்றி வருகிறது. மூதாதையரின் எச்சங்கள், நீட்சிகள் பாதுகாக்கப்படுதல் மனித குலத்துக்கு வழிகாட்டியாக நிற்கக்கூடும்.
 ஆகமங்கள் அப்படியானவை. அவை இந்தியா முழுவதும் ஒரு காலத்தில் பரவி இருந்தன. பெரும்பான்மையும் இன்றைக்குத் தமிழகத்தில் மட்டுமே கிடைக்கின்றன. இதற்கு ஆதிசைவர்களான தமிழ் அந்தணர்கள் தொடர்ந்து இந்தக் கண்ணி அறுபடாமல் தங்கள் சந்ததிகளுக்குக் கொடுத்து வருவது காரணம். இந்தத் தொடர்ச்சி பாதுகாக்கப்படுவது, ஆகமம் என்ற அறிவுச் செல்வம் அழிந்து விடாமல் இருக்க அவசியம்.
 அடுத்து, பெண்கள் கோயில்களில் ஒதுக்கப்பட்டார்கள், தரக்குறைவான செயல்களில் ஈடுபடுத்தப் பட்டார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டையும் கல்வெட்டு ஆதாரங்கள் மறுக்கின்றன. பெண்கள் தங்கள் சொத்துகளை கோயில்களுக்கு தானமாக வழங்கி இருக்கிறார்கள். அப்படி கோயிலுக்கு தானம் தந்த பெண்களே "தேவரடியார்கள்' என்று பெருமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இப்படி தேவரடியாராக அரசி முதல் அரசன் வீட்டுப் பெண்கள், பிராமணப் பெண்கள் உட்பட பல குடிகளைச் சேர்ந்த பெண்களும் மதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதற்கும் உத்தரமேரூர் கல்வெட்டும், பெருவுடையார் கோயில் கல்வெட்டும் சான்றுகளாக இருக்கின்றன.
 தளிச்சேரி பெண்கள் கோயிலுக்கே சேவை செய்யும் உரிமை உடையவர்கள் என்றும் "தேவனார் மகள்' என்ற அடையாளத்தோடு இறைவனின் மகளாக மரியாதையோடு வாழ்ந்திருக்கின்றனர். இறைவனுக்காக வாழும் பெண்களைச் சேர்வது கொடிய பாவங்களுள் ஒன்றெனக் கருதியதையும் திருவாரூர் கோயில் தமிழ் கல்வெட்டு காட்டுகின்றது.
 கோயில் பெண்கள் நடனத்தோடு திருமுறைகள் பாடும் பணியையும் செய்து வந்தனர். நடனம் ஆடுவதற்கும், பதிகம் பாடுவதற்கும் ஆண்களும் கூட இருந்தனர். திருமுறை பாடுவதற்கு என்றே பிரகதீஸ்வரர் கோயிலில் ஐம்பது பேர் நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர்.
 வீர ராஜேந்திர சோழன் காலத்தில் திருவொற்றியூர் கோயிலுக்கு திருவெம்பாவை பாட பதினாறு தளியிலார் எனும் பெண்களும் இறைவன் மீது பதிகங்கள் அகமார்க்கத்தில் பாடுவதற்கு இருபத்தியிரண்டு பெண்களும் இருந்ததாக வீர ராஜேந்திரன் காலத்திய கல்வெட்டு சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது. பெண் ஓதுவார் பெயரை அந்த ஊருக்கே வைத்ததாகவும் கல்வெட்டுச் சான்றுகள் கூறுகின்றன. திருமுறைகள் பாடி, பெண் ஓதுவார்கள் பல நூற்றாண்டுகள் தமிழகத்தில் சேவை செய்து வந்திருக்கின்றனர்.
 அதற்கு முன் பல்லவர் காலத்திலேயே நந்திவர்ம பல்லவரின் மனைவி, திருக்கடைமுடி மகாதேவர் கோயில் மாசிமகத் திருவிழாவிற்கு நிவந்தம் அளித்த விவரங்களைச் சொல்லும் கல்வெட்டிலும் திருப்பதிகம் விண்ணப்பம் செய்யும் ஓதுவார் சிவன் கோயிலில் இருந்தது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
 திருப்பதிக விண்ணப்பம் செய்த பெண் ஓதுவார்களுக்காக கோயிலில் அவர்களின் சிலைகள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதும் தமிழகத்தில் அவர்கள் பெருமையோடு வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள். திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணரும், அவருடைய மனைவி மதங்க சூளாமணியாருமே வரலாற்றிலும் சமய நூல்களிலும் முதன் முதலில் ஓதுவார்களாக அறியப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
 வரலாறு என்பது நம் முன்னோர் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதற்கான அடையாளம் மட்டுமல்ல. நாம் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டியும் கூட. மூதாதையர் கட்டிய கோயில்கள் சூரிய சந்திரர் உள்ள வரை எப்படி பாதுகாக்கப் பட வேண்டும் என்ற கட்டளை நமக்குமானது. அந்த வழியில் வாழ்வது நமக்கும் நம் சந்ததிகளுக்கும் நலம் பயக்கும்.
 
 கட்டுரையாளர்:
 ஊடகவியலாளர்.

Tags : நடுப்பக்கக் கட்டுரை
ADVERTISEMENT

MORE FROM THE SECTION

ADVERTISEMENT